Z Sovere do Malga Lunga – Sentiero 563 i 563B

Dlaczego Malga Lunga

Jak do tej pory nie skupialiśmy się na zwiedzaniu okolic jeziora Iseo i doliny Borlezza (val Borlezza). Co prawda byliśmy na Monte Isola, ale rzadko braliśmy ten kierunek pod uwagę przy planowaniu naszych weekendowych wyjazdów z uwagi na transport. Przez długi czas wychodziliśmy z założenia, że pociągi są pewniejszym środkiem komunikacji, ale okazało się, że autobusy wcale nie są tak złe i przy istniejących połączeniach możemy zobaczyć zdecydowanie więcej niż nam się wydawało.

W zeszłym roku pierwszy raz odwiedziliśmy Lovere na północy jeziora Iseo (lago d’Iseo). Między innymi dlatego zaczęliśmy się przyglądać szlakom w dolinie Borlezza. Naszą uwagę przykuło pobliskie miasto Sovere i szlak do schroniska / muzeum Malga Lunga, które znaleźliśmy na jednej z telegramowych grup.

Przygotowania

Jak to zazwyczaj bywa, po tygodniu pracy musieliśmy podjąć trudną decyzję, o której godzinie jesteśmy gotowi wstać w sobotę rano. Autobus kursuje co pół godziny już od 6 rano, ale tak wczesna pobudka nie była konieczna. Mimo wszystko każdy weekend to balans między wyspaniem się a relatywnie wczesnym dojazdem. Ostatecznie padło na godzinę na godzinę 7:30 z perspektywą dojazdu do Sovere o 8:30.

Od momentu wyjścia z autobusu do rozpoczęcia trasy zazwyczaj dzielą nas jeszcze dwie rzeczy. Zazwyczaj jest to po prostu odległość od autobusu do szlaku oraz kawa po drodze. Tradycji stało się zadość i na kawę zatrzymaliśmy się w kawiarni blisko rozpoczęcia szlaku. Mimo, że to była godzina 9 rano, w środku już było sporo ludzi. Jedni byli na spotkaniu towarzyskim, inni czytali gazetę albo oglądali telewizje, ruch przypominał bardziej popołudnie niż sobotni poranek.

Sentiero 563

Na górę zdecydowaliśmy wybrać się najbardziej popularnym i najlepiej opisanym wariantem szlaku z Sovere do Malga Longo. Ten wariant ma niecałe 6km i 860 metrów przewyższenia. Trasa jest bardzo dobrze przygotowana i odnieśliśmy wrażenie, że latem może być często uczęszczanym szlakiem. Idąc w styczniu przy temperaturze 5 stopni minęliśmy kilka osób, które już wracały z Malga Lunga, więc w sezonie wiosenno-letnim przy ładnej pogodzie byłoby ich pewnie więcej. Szlak był dobrze oznaczony i trasę na górę można swobodnie odnaleźć bez korzystania z map cyfrowych (które mimo wszystko zawsze ze sobą mamy).

Jeden fragment, który budził wątpliwości, kiedy się przygotowywaliśmy opisywany jako „schody” z zabezpieczeniem w postaci liny okazał się bardzo dobrze przygotowany. Trasa jest adekwatnie przygotowana do wejścia i zejścia i prawidłowo oznaczona poziomem trudności „E”. Jednak należy zaznaczyć, że jest to dosyć stromy fragment, po którym zdecydowanie łatwiej i szybciej wejść niż zejść.

Poprzedni

Następny

Malga Lunga - Rifugio della Resistenza Bergamasca

Malga Lunga jest jedną z twierdz partyzanckiego ruchu oporu w czasie drugiej wojny światowej. Obecnie działa jako Muzeum Ruchu Oporu Bergamo (Rifugio della Resistenza Bergamasca), nazwane na cześć 53 Brygady im. Garibaldiego, która tam stacjonowała w 1944 roku. Muzeum jest otwarte od marca i nie mieliśmy możliwości wejść do środka, ale na szczęście na zewnątrz są dostępne stoliki z widokiem na góry w dolinie Val Borlezza. Tam też zrobiliśmy sobie przerwę i liczyliśmy krzyże na widocznych górskich szczytach. Jeszcze nie wiemy skąd wziął się ten zwyczaj, ale Włosi mają zwyczaj stawiania krzyża na niemal każdym szczycie.

Sentiero 563B

Zawsze gdy znajdziemy taką możliwość, staramy się wracać innym szlakiem niż weszliśmy. Między trasą 563 i 563B jest dolina a wariantem 563B zatoczyliśmy nad nią koło. Trasa prowadzi wąskimi ścieżkami przez liściasty las z całkiem stromymi ekspozycjami po jednej stronie. Nie były to ekspozycje, które wymagają asekuracji, ale po prostu uwagi przy stawianiu kolejnych kroków. Kijki okazały się przydatne, ale nie były niezbędne. Większość trasy miała charakter spaceru przez las, ale było kilka miejsc z przyjemną panoramą na góry.

Ku zaskoczeniu w pewnym momencie trasa doprowadziła nas na teren czyjegoś gospodarstwa. I gdybyśmy zdecydowali się wchodzić z tej strony, obok drogowskazu trafilibyśmy na znak, że to teren prywatny. Nie do końca rozumiemy te sprzeczne znaki, dlatego napisaliśmy do CAI (Club Alpino Italiano) z prośbą o wyjaśnienie. Niemniej, nie przeszkodziło to nam w powrocie i bez problemu dotarliśmy do Sovere. Druga połowa tej trasy była wybetonowaną drogą, co było całkiem przyjemne przy schodzeniu, ale przy wejściu nie sprawiłoby żadnej satysfakcji.

Sentiero 563A + 547

Jest to jeszcze jeden wariant trasy, który można wziąć pod uwagę przy wejściu bądź zejściu z Malga Lunga. Po topografii mapy wygląda na dłuższy i nieco bardziej wymagający niż pozostałe dwa warianty. Fragment szlaku oznaczony 547 jest jednocześnie szlakiem rowerowym, natomiast 563A prowadzi na grani i jest opisano jako trasa stroma. Mimo, że poziom trudności jest oznaczony jako E, tego dnia mieliśmy ochotę na opcje spokojniejszą.

Podsumowanie

Warto, warto i jeszcze raz warto. Dojazd jest zaskakująco dobry, szlak bardzo przyjemny, a Malga Lunga fantastycznym miejscem na przerwę. Na pewno wrócimy w te okolice i będziemy szukali innych tras. Jednym z dłuższych wariantów jest przejście przez Malga Lunga do Rifugio Parafulmine aż do Clusone i stamtąd wrócić do Bergamo, ale opcji na pewno jest więcej.

Dojazd i Wskazówki

Dojechać do Sovere dojechaliśmy Autobusem C, jadąc z Bergamo musieliśmy kupić bilet na strefę F. Strefy można sprawdzić na stronie bergamo trasporti. Wybierając samochód można zaparkować przy Santuario Madonna della Torre.

Natomiast jeśli chodzi o przygotowanie się do trasy, należy wziąć pod uwagę kilka rzeczy.

Mimo, że widzieliśmy po drodze biegaczy w butach biegowych, uważamy że lepiej iść w butach trekkingowych ze względu na lepszą przyczepność.
Hydrant z wodą znajduje się wyłączne na początku trasy z Sovere. Szlak nie jest długi, ale szczególnie latem należy mieć na uwadze ile wody się ze sobą bierze.
Schody z liną nie są fragmentem trudnym technicznie. Lina jest adekwatnym zabezpieczeniem krótkiego przejścia i w naszej ocenie szlak został adekwatnie oznaczony poziomem trudności E. Jednak bardziej polecalibyśmy tę trasę do wejścia.